Andy Wood noemt zichzelf een “good ole Southern boy” die op een mandoline bluegrass speelde toen hij opgroeide. Anderen zouden hem eerder een rock en fusion shred-virtuoos noemen. Hij is vooral bekend van zijn Suhr-demo's en zijn band Down From Up. Hij was de beste uit een kleine 3.500 kandidaten die deelnamen aan de gitaarwedstrijd Guitarmageddon en is al sinds zijn achttiende een veelgevraagd sessiemuzikant én gearnerd.

Je bent hier vooral bekend via het internet en iTunes. Het is een compleet nieuwe manier van aandacht voor muzikanten in vergelijking met de vorige generaties.

Andy Wood: Ja, ik vind het fantastisch. Het internet is zo'n bruikbaar medium voor muzikanten. Het lijkt alsof ik elke dag nieuwe muzikanten en nieuwe gear ontdek. Het heeft mijn leven echt veranderd om zoveel uitstekende gitaristen te leren kennen en zelfs bevriend te geraken met veel van hen. En dat allemaal door een scherm en een toetsenbord. We leven in een prachtige “age of technology” en het is super dat dat de gitaar- en muziekwereld zo dicht bij elkaar heeft gebracht.

Je muzikale jeugd bestond voornamelijk uit bluegrass en country. Hoe ben je in fusion en shred geïnteresseerd geraakt?

AW: Toen ik jong was, zette mijn grootvader mijn neef en mij op een strikt muzikaal dieet van bluegrass-artiesten als Tony Rice, Bill Monroe en Flatt & Scruggs. Zo geraakte ik geïnteresseerd in akoestische jazz en de “newgrass” van bijvoorbeeld Sam Bush, Bela Fleck en Marc O'Connor. Op mijn achttiende ontdekte ik de elektrische gitaar door een scheurende solo van Telecaster koning Brent Mason op Marc O'Connor's New Nashville Cats. Ik was plots helemaal in de ban van chicken pickin'. Wat later hoorde ik Steve Morse, Eric Johnson, Steve Vai, Eddie Van Halen en alle andere standaard rock en shred en werd ik weer weggeblazen. Van dat punt ben ik non-stop gegroeid. Voor mij is gitaar spelen nog steeds nieuw omdat ik veel later dan veel anderen begonnen ben met fusion en shred te spelen. Kort nadat ik in rock geïnteresseerd geraakte heb ik Down From Up opgericht, en in die band speel ik nog steeds. Het is en blijft mijn hoofdbezigheid. Dit jaar begint goed voor ons, we gaan op tour met Drowning Pool en Sevendust in februari en we gaan een nieuwe plaat opnemen zodra we terug zijn van de tour.

In je spelen zitten nog steeds veel country-technieken. Country is absoluut niet zo populair hier als in de Verenigde Staten. Waar moeten geïnteresseerden beginnen volgens jou en wat zijn je invloeden?

AW: Buiten diegenen die ik daarnet al vernoemde zijn dit allemaal favorieten van me: The Hellecasters, Albert Lee, Merle Haggard, Keith Whitley, Diamond Rio, Jerry Reed, Brent Mason, Buck Owens, Clint Strong maar ook de nieuwe garde zoals Keith Urban & Brad Paisley.

Je hebt endorsements met topmerken als Suhr Guitars, Tom Anderson Guitars, Diezel Amplification, … Waarom die merken? Wat is de meerwaarde van deze instrumenten voor jou?

AW: De gitaren van John Suhr zijn absoluut fantastisch. Dat bedrijf bouwt echt topkwaliteit gitaren. Hun 24-fret model, de Modern, gebruik ik in zowat elke situatie. Ed Yoon (marketing baas van Suhr) heeft me anderhalf jaar geleden voor het eerst gecontacteerd en sindsdien gaat het wat endorsements en het ontdekken van nieuwe gear betreft volgens een sneeuwbaleffect. Mijn gitaar is voor mij overigens het belangrijkste deel van mijn hele keten. De Suhr Modern met mijn specificaties voelt en klinkt exact zoals ik dat wil. Ik ben met John aan een switching systeem voor de pickups van mijn gitaren bezig geweest. John noemt het de “redneck-mod”. Het is een push-pull op de tone-knop waardoor ik een heel Tele-achtig geluid uit een typische rock- en fusion-setup, namelijk twee humbuckers en een five-way switch, kan halen. Op de website van Suhr kan je trouwens de exacte specificaties van mijn gitaren downloaden. Ik geloof dat als je begint met een fantastisch instrument, het enige wat je moet doen is het luider maken.

Qua versterkers gebruik ik nu de Diezel Herbert en de Diezel Einstein opstelling voor de meeste toepassingen. Ik vind het gebruiksgemak van de controls op het frontpaneel en de MIDI-opties naast de klank heel erg grote pluspunten van mijn Diezels. Vanaf de eerste keer dat ik een Herbert bespeelde hield ik van de klank en feel van die versterker. Sindsdien is er altijd een plaats voor geweest in mijn setup. In 2011 komen er trouwens nog enkele verrassingen uit waar ik mee bezig ben. Ik mag nog niks zeggen maar hou het in de gaten... Voor studiowerk en clinics ben ik verliefd op de 18W Suhr Badger combo's. Dat ding vreet echt pedalen, fantastische versterker.

Voor mijn effecten heb ik een TC Electronic G-System. Wat een goed stuk materiaal is dat! Ik gebruik de 4-kabel methode zodat ik enkele pedalen kan gebruiken. Welke dat zijn verandert constant, maar de Suhr Shiba Drive, de X-Otic BB Preamp, de MXR EVH Phase 90 en een compressor zitten er meestal in. Ik heb zoveel compressors dat ik graag afwissel. En TC heeft natuurlijk topkwaliteit delays, reverbs en andere time-based effecten in de G-System ingebouwd.

Ik hou er niet van om mijn gear te vergelijken met anderen om hun spullen af te breken. Ik geloof echt dat iedereen een versterker en een gitaar moet zoeken die voor hem of haar werkt in zijn of haar stijl bovendien. Gear is zo persoonlijk... Er is geen juist of fout. Ik bedoel maar: Jimmy Page speelde op een Les Paul door een Marshall en schreef enkele van de beste nummers ooit. Maar Roy Nichols, die in de beginperiode van Merle Haggard gitaar speelde, heeft op een andere manier even indrukwekkende dingen gedaan op een Telecaster door een Fender Twin Reverb.

Met welke gear ben je trouwens begonnen?

AW: Ik heb jaren alleen akoestisch gespeeld. Ik had een oude Alvarez mandoline toen ik vijf was. Daarna heb ik op alle mandolines en akoestische gitaren gespeeld die ik in het huis van mijn grootvader kon vinden. Mijn eerste elektrische gitaar was natuurlijk een Fender Telecaster, met als eerste versterker een Peavey Bandit combootje. Het is moeilijk om beter te doen dan Leo (Fender) vind ik, ik ben gek van de mensuurlengte en feel van Fenders. Ik denk dat dat ook is waarom ik zo'n fan ben van Suhr gitaren, ik zie hen als de ideeën van Leo die geëvolueerd zijn tot het voor mij perfecte instrument.

Op NAMM 2010 speelde je samen met Guthrie Govan (de Tone Merchants Gig). Was je geïntimideerd door het idee van daar met hem te spelen?

AW: Wow, ja, dat was een hoogtepunt voor mij. We hebben twee shows gespeeld in Los Angeles. De eerste was bij Tone Merchants, de tweede in het Musician's Institute. Ik was absoluut onder de indruk, want Guthrie is geweldig en de ritmesectie bestond uit fusion-reuzen Joel Taylor op drums en Mike Pope op bas. Uiteindelijk ging het allemaal erg goed en speelden Guthrie en ik wat leuke unison- en harmony-gitaarlijnen. En we speelden een leuke versie van zijn nummer Rhode Island Shred. Guthrie is echt een goeie kerel en ik ben vereerd om hem een vriend te mogen noemen. Iedereen die kwam kijken vond het denk ik leuk en dat is uiteindelijk waar het om draait.

Ga je op de Frankfurter MusikMesse zijn dit jaar?

AW: Nee, ik kan niet! Ik ben op tour met Sevendust. Hopelijk volgend jaar...!

Check Down From Up & Andy Wood op het web:

http://www.myspace.com/downfromup
http://www.myspace.com/awoodshreds

Een setup-walkthrough van Andy Wood vind je hier:

http://www.youtube.com/watch?v=QwQBJ04QAKY

Reageren op dit artikel kan op ons forum, in dit topic (klik!).